Περιήγηση: ΜΥΡΩΔΙΑ ΒΙΒΛΙΟΥ

Αποσπάσματα Βιβλίων

 «Το «καλό σχολείο» δεν το κάνουν ούτε οι πολυμεσικοί διαδραστικοί πίνακες ούτε τα τάμπλετ ούτε οι διευθυντές-μάνατζερ ούτε οι δημαγωγικές συμφωνίες για βραχύχρονη πρακτική άσκηση μέσα σε επιχειρήσεις και επαγγελματικά γραφεία. Το καλό σχολείο το συγκροτούν μόνο οι καλοί δάσκαλοι, αυτοί που αφήνουν στην άκρη «τα καταναγκαστικά μέτρα» και αναδεικνύουν «ως μοναδική πηγή σεβασμού του μαθητή προς τον δάσκαλο τις ανθρώπινες και διανοητικές ιδιότητες του ίδιου του δασκάλου».  Ο δάσκαλος είναι αυτός που έχει τη σοβαρή αποστολή να κάνει τους…

Αχ, είναι κι αυτός ένας από τα εκατομμύρια των ανθρώπων στους οποίους απευθύνονται οι υπουργοί με τους λόγους που βγάζουν, που τον καλούν να ανασκουμπωθεί, να υπομείνει τις στερήσεις, να κάνει θυσίες, να νιώσει Γερμανός, να καταθέσει τα χρήματά του στο Ταμιευτήριο και να ψηφίσει το κυβερνών κόμμα. Το κάνει δεν το κάνει, πάντως δεν πιστεύει αυτά που λένε. Ούτε λέξη. Είναι χαραγμένο βαθιά μέσα του, όλοι θέλουν να κάνω κάτι γι αυτούς, αλλά αυτοί δε θέλουν να κάνουν τίποτε…

Οι περισσότεροι άνθρωποι πεθαίνουν χωρίς να έχουν μάθει ούτε μια στάλα αλήθειας για τον εαυτό τους. Ίσως την μάθουν στον άλλο κόσμο. Μερικοί όμως αξιώνονται να καταλάβουν σε αυτή εδώ τη ζωή ποιοι είναι πραγματικά. Συνήθως το καταλαβαίνουν τελείως απροσδόκητα, και τότε παραλύουν από το φόβο τους. Από το μυθιστόρημα του Γιόζεφ Ροτ: «Το κάλπικο ζύγι, Η ιστορία ενός επιθεωρητή επί των μέτρων και σταθμών», Εκδόσεις Άγρα, μετάφραση Ηλιάνα Αγγελή, πρώτη έκδοση 2017, σελίδα 107. Το βιβλίο είναι τυπωμένο σε…

Μπορούσε κανείς να καταλάβει την ημερομηνία της καταστροφής από τη βλάστηση που φύτρωνε στα ερείπια: ήταν ζήτημα βοτανολογικής φύσεως. Αυτός ο σωρός των ερειπίων ήταν γυμνός και φαλακρός, άμορφες πέτρες, πρόσφατα γκρεμισμένοι τοίχοι, βαλμένοι όπως όπως σε στρώσεις, και σιδερένια δοκάρια που εξείχαν χωρίς ίχνος σκουριάς: πουθενά δεν φύτρωνε ούτε χορταράκι ενώ αλλού είχαν φυτρώσει κιόλας δέντρα, γοητευτικά μικρά δεντράκια μέσα σε κρεβατοκάμαρες και κουζίνες, δίπλα στον σκουριασμένο όγκο της καμένης εστίας υπήρχε μονάχα γυμνή καταστροφή, παραληρηματική και τρομακτικά κενή,…

«Τα μαλλιά του είναι ανακατωμένα, το πρόσωπό του μαυρισμένο, τα γαλάζια του μάτια είναι διαπεραστικά όπως πάντα. Ο Λου.Ντου. εξακολουθεί να είναι όμορφος άνδρας. Ένας δανδής, όπως λέει ο Βικτόρ Σερζ, ο οποίος μου χάρισε αυτό το ανέκδοτο με το οποίο ο Λένιν προσπάθησε να εξηγήσει ποιος ήταν, και συνεχίζει να είναι, ο αγαπημένος μας Τρότσκι: «Ξέρετε ποια θα είναι η απάντηση του Λιέφ Νταβίντοβιτς όταν ο βλοσυρός αξιωματικός που θα είναι επικεφαλής του εκτελεστικού αποσπάσματος τον ρωτήσει την τελευταία…

Αυτοί παιδί μου δεν δεν σου χαρίζουν ούτε τη νύστα τους όλο δεν και δεν και δέν-τρο δεν φύτεψαν τα χέρια τους δεν χάιδεψαν σκυλί γατί πουλάκι πληγωμένο γυναίκα άσχημη και στερημένη αυτοί παιδί μου δεν δεν δίνουν τ’ Αγγέλου τους νερό δεν άκουσαν ποτέ ανάκουστο κιλαϊδισμό και λιποθυμισμένο δεν έπιασαν με τα ρουθούνια τους το άοσμο άνθος του θανάτου δεν είδαν-κατάργησαν τα μάτια τους- μια πιπεριά να γίνεται λιμπελούλα αυτοί παιδί μου δεν  δεν ξέρουν δεν αγαπούν ξέρουνε μόνο…

Και θρηνούσαν «δεν αφήσαν ούτε έναν» κι είχανε παγώσει όλοι, κοκκαλώσαν στα παράθυρα, σαν ακίνητες φωτογραφίες, όταν είδε να κατηφορίζει η πομπή, να σέρνεται, να μην έχει τελειωμό ή έλεος, και να λέει η Αμαλία «πού τους πάνε;» κλαίγοντας, γιατί σίγουρα θα ‘ταν ανάμεσά τους φίλοι- περπατούσανε οι άντρες κι οι γυναίκες κι είχαν φορτωμένους μπόγους, άλλοι τα μωρά τους πάνω απ’το σβέρκο τους, κι απ’ανάμεσα σερνόνταν αμαξάκια ή αραμπαδάκια, όπου είχανε θαφτεί οι γέροι κάτω από ρούχα και από…

Είδε ότι περνούσαν μπροστά από το καινούριο αστυνομικό τμήμα και συνέχιζαν για το κέντρο της πόλης. Τέντωσε λίγο το λαιμό του καθώς το αστυνομικό τμήμα χάθηκε μέσα στο σκοτάδι. Πέρασαν το Σούπερμάρκετ Αυτοκινήτων του Φρανκ, ένα καινούριο ιατρείο για παθήσεις της σπονδυλικής στήλης, την κλινική για νεφροπαθείς, την Πολυκλινική της Κοιλάδας, την Αποθήκη Φαρμακευτικών Υλών Ρόθκο. Ένα κουρείο που νοικιαζόταν, ένα σολάριουμ σε ένα άθλιο μαγαζί που παλιά πουλούσε παιδικά τρενάκια. Ύστερα το Κατάστημα Πυροβόλων Όπλων του Μπλακ, το κλειστό…

Τι εννοείτε μιλώντας για το «μπόι του ανθρώπου»; ΕΝΝΟΩ αυτό ακριβώς που λένε οι λέξεις «μπόι» και «άνθρωπος». Κι η λέξη «άνθρωπος» δεν είναι μόνο ένα οντολογικό σημαίνον. Αθροίζει, ως σημαινόμενο, ιστορικές κατακτήσεις, προαιώνιες και σύγχρονες ηθικές κατηγορίες, κάτι που θα έλεγα πως εκφράζεται με τον αυτοσεβασμό του ζωικού και του κοινωνικού μας είναι. Και το ανάστημα, για να χρησιμοποιήσουμε αυτήν την ωραία αρχαιοελληνική λέξη, εκφράζει την όσο και πιο πάνω, την όσο και πληρέστερη σημασία αυτού του σεβασμού. Έτσι…

«…Εδώ στο ινστιτούτο Μπενζαμέντα μαθαίνουμε να νιώθουμε και να αποδεχόμαστε την απώλεια. Πράγμα που κατά τη γνώμη μου συνιστά μεγάλη κατάκτηση, είναι μια άσκηση χωρίς την οποία ο άνθρωπος, όσο σημαντικός κι αν είναι, μένει για πάντα ένα φωνακλάδικο νιάνιαρο.» Από το βιβλίο του Ρόμπερτ Βάλζερ « Γιάκομπ Φον Γκούντεν… Αυτό το όνειρο που ονομάζουμε ανθρώπινη ζωή…» , Εκδόσεις Ροές, πρώτη έκδοση 2012, μετάφραση Βασίλης Πατέρας, σελίδες  128, 129 Επιλογή κειμένου: Ζωή Καπερώνη

«…Πόσο αληθινή αλλά και πόσο τρομερή είναι η διαπίστωση ότι η σκέψη ή το θέαμα της δυστυχίας μέχρις ενός σημείου εξασφαλίζει μεγάλη μερίδα της στοργής  μας · όμως σε ορισμένες ειδικές περιπτώσεις, πέραν αυτού του σημείου παύει να την εξασφαλίζει. Πλανώνται όσοι υποστηρίζουν ότι αυτό πάντα οφείλεται στον έμφυτο εγωισμό της ανθρώπινης ψυχής.  Μάλλον έχει ως αφετηρία ένα είδος διάψευσης για το ότι θα μπορέσει κανείς τελικά να θεραπεύσει το υπερβολικό και το δομικό κακό. Για τον ευαίσθητο ο οίκτος…

«… Τα πράγματα είναι πιο εύκολα για τους θεοσεβούμενους, Ότο. Έχουν τουλάχιστον κάποιον να λένε τα βάσανά τους. Και πιστεύουν ότι όλα αυτά τα εγκλήματα έχουν ένα νόημα».  «Μάλιστα!» είπε ο Κβάνγκελ. «Και ποιο είναι αυτό το νόημα; Βλακείες! Δε θέλουν να αλλάξουν τίποτα στον κόσμο, γιατί πιστεύουν στη Βασιλεία των Ουρανών. Τους αρέσει να σέρνονται σαν τα σκουλήκια και να καταπιέζονται! Στην άλλη ζωή θα είναι πάλι ωραία και καλά. Ο Θεός, φυσικά, ξέρει γιατί συμβαίνουν όλα αυτά. Κι…

Η Χίλαρι χασμουρήθηκε. Στις επτά και είκοσι πέντε, παρακολούθησαν κάτι μ’ένα σκοτσέζο γιατρό και την καμαριέρα του, που η Χίλαρι το βρήκε πολύ αργό και επαρχιώτικο. Ο Άλαν της εξήγησε πως ήταν από τα δημοφιλέστερα προγράμματα της τηλεόρασης. Η Χίλαρι δεν το είχε ακούσει ποτέ. « Αυτό το επεισόδιο θα το συζητούν αύριο σε κάθε μπυραρία, σε κάθε γραφείο και εργοστάσιο της Βρετανίας», είπε ο Άλαν. «Η τηλεόραση είναι ένα από τα νήματα που εξασφαλίζουν τη συνοχή της χώρας, κι…

 …Όλα τα Χριστούγεννα κυλάνε προς τη δίγλωσση θάλασσα σαν ένα κρύο και ξεροκέφαλο φεγγάρι που τρεκλίζει κατηφορίζοντας τον ουρανό, δηλαδή το δρόμο μας· και σταματάνε στον αφρό των κρυσταλλιασμένων κυμάτων που παγώνουν τα ψάρια κι εγώ βυθίζω τα χέρια μου στο χιόνι και βγάζω στην επφάνεια ό,τι βρω. Βουλιάζει το χέρι μου σ’αυτή την λευκόμαλλη καμπανόγλωσση μπάλα των διακοπών που φτάνει ως την άκρη της καλαντίστρας θάλασσας και… Από το διήγημα του Ντύλαν Τόμας που περιέχεται στη συλλογή «Χριστουγεννιάτικες ιστορίες»,…

«Ξέρετε, κ. Μπέρναρντ, θα έπρεπε να καταγράφουμε αυτά σας τα αποφθέγματα». «Για τις επόμενες γενιές;» «Ακριβώς». Έτσι ξεκίνησαν οι συναντήσεις, με τον κύριο Μπέρναρντ να διακηρύττει: «Ξέρεις ποια είναι η μεγαλύτερη εφεύρεση του Δυτικού ανθρώπου;». «Όχι». «Οι τόκοι». Από το μυθιστόρημα του Μορντεκάι Ρίχλερ, «Ο Σόλομον Γκάρσκυ ήταν εδώ» Εκδόσεις Πόλις, πρώτη έκδοση 2000, μετάφραση Κατερίνα Γεωργαλλίδη και Στρατής Μπουρνάζος . Σελίδα 187. Επιλογή κειμένου: Ζωή Καπερώνη .