Η δεκαετία του ’80 άλλαξε ριζικά την έννοια της κατοικίας. Είναι η εποχή που το ελληνικό διαμέρισμα απέκτησε ταυτότητα, αναπτύχθηκε, διευρύνθηκε, ενώ νέα έπιπλα και συσκευές  έκαναν για πρώτη φορά την εμφάνισή τους. Φωτογραφίες Πάρις Ταβιτιάν-πηγή: http://www.lifo.gr/ Στην έκθεση για την δεκαετία του ’80 που ξεκίνησε  στην Τεχνόπολη, στο περίπτερο «Κατοικία και Δημόσιος Χώρος», ο επισκέπτης θα μπορεί να αντικρίσει το highlight της έκθεσης, που αναμφίβολα, είναι το χαρακτηριστικό διαμέρισμα που κατασκευάστηκε από το μηδέν. Info: «GR80, η Ελλάδα του…

Ολοι οι γνώριμοι είναι μαζεμένοι εκεί, σε μια αλλόκοτη σύναξη: ο Ανδρέας Παπανδρέου, ο Νίκος Γκάλης, ο Στάθης Ψάλτης, οι Duran Duran, o Λάγιος Ντέταρι, ο Χρήστος Σαρτζετάκης, ο Τάσος Μπιρσίμ, ο Μαγκάιβερ, ο Μπίλι Μπο και η Δήμητρα Λιάνη. της Μαργαρίτας Πουρνάρα Από κοντά και όλα τα χαρακτηριστικά αντικείμενα μιας ολόκληρης δεκαετίας, από το γνωστό μηχανάκι «παπάκι» και το μόνο αυτοκίνητο ελληνικής παραγωγής, το «Pony», μέχρι γουόκμαν, σφηνάκια με το σήμα της ΟΝΝΕΔ, ρούχα με παγιέτες και βάτες, ψηφοδέλτια,…

Ένας λαός ευχαριστημένος, ένας λαός χαρούμενος, είναι διά τον ενάρετον άνθρωπον το πουλιό ευχάριστο θέαμα. Μα όταν βλέπη κανείς πως η χαρά εκείνη θ’ ακολουθηθή γλήγορα από γενική βλάβη του λαού του ίδιου, επειδή ‘μιάζει καθ’ όλα με τη χαρά του νήπιου όταν χαίρεται πως έπιασε και κρατεί το φίδι, τι πονόκαρδο δεν κάνει μία τέτοια χαρά! Μία μασκαράδα εγίνηκε μια φορά στη Ρώμη, η οποία, για την πολλή της ομοιότητα με τα πράμματά μας αξίζει v’ αναφερθή. Μία συντροφιά…

Jean-Marc Reiser:  Ηταν βλάσφημος, βωμολόχος, ασεβής και σχεδιαστικά πρωτοπόρος με το επιτηδευμένα άτσαλο, συνήθως ασπρόμαυρο σκίτσο του. Με λίγες γραμμές και ακόμα λιγότερα λόγια ξεφτίλισε κάθε συμβατικότητα, κάθε καθωσπρεπισμό, κάθε πολιτική ορθότητα. Ηταν και αταξινόμητος, μια κατηγορία κόμικς μόνος του, πολιτικά ανατρεπτικός και κομματικά άστεγος…  Οταν πέθανε ο Jean-Marc Reiser, στις 3 Νοεμβρίου του 1983, η είδηση του θανάτου του στην ιταλική εφημερίδα «Manifesto» κατέληγε ως εξής: «Ισως όμως τίποτα να μην τον εξαγρίωνε περισσότερο από τις άθλιες απόπειρες των…

Σκεφτόμουν τι θα ήμουν εγώ στην οδό Μάρνη, στο πέρασμα του χρόνου. Το 1910 θα είχα γαλατάδικο μπροστά στον Κυκλοβόρο, το χείμαρρο που και σήμερα κυλάει κάτω από τη Μάρνη. Τη δεκαετία του ’30 θα ήμουν ευκατάστατος Ευρωπαίος ταξιδιώτης και θα έμενα στο νεοκλασικό ξενοδοχείο Semiramis.Κάθε πρωί, κουμπώνοντας το γιλέκο μου, θα άνοιγα το παράθυρο για μια τελευταία ματιά στην πόλη πριν αρχίσω τη βόλτα μου του Τάκη Σκριβάνου Το ’50 θα ήμουν επαρχιώτης τεχνίτης που θα αναζητούσα υλικά για…