Α​​νάμεσα στην Περικλέους και την Κολοκοτρώνη, στην καρδιά της Αθήνας, και ανάμεσα στη Λέκκα και στην πλατεία της Αγίας Ειρήνης, σε όλο αυτό δηλαδή το παλιό κομμάτι της Αθήνας, βρίσκονται αφανείς θησαυροί. του Νίκου Βατόπουλου Κανείς, σχεδόν, δεν μπορεί να ισχυριστεί ότι γνωρίζει κάθε γωνιά της Αθήνας, κάθε κόγχη και κρύπτη, γιατί είναι πολλά τα μυστικά περάσματα και οι αθέατες όψεις. Στοές βγαίνουν σε κλειστές αυλές, ταράτσες τριώροφων δίνουν απρόβλεπτες οπτικές και σφυρήλατες πόρτες σφραγίζουν ακμαία, άλλοτε, εμπορικά μαγαζιά. Παρατηρούσα…

Συνεχίζει μέσα στον Μάρτιο του 2017 τις δράσεις του το Εθνικό Αστεροσκοπείο Αθηνών (ΕΑΑ) που απευθύνονται σε μικρούς και μεγάλους.  Εκτός των προγραμματισμένων βραδινών επισκέψεων στο μουσείο και στο τηλεσκόπιο Δωρίδη, οι οποίες πραγματοποιούνται κάθε Τετάρτη, Παρασκευή και Σάββατο από τις 19:00 έως τις 21:00 και κάθε μισή ώρα, τον επόμενο μήνα θα υπάρξουν επιπλέον δράσεις για ενήλικες και μαθητές: Δυο θεματικές βραδιές από ερευνητές του Εθνικού Αστεροσκοπείου Αθηνών σχετικά με την πρόβλεψη του καιρού και των σεισμών. Ένα παιχνίδι…

Κάποτε ήταν από τους φαρδύτερους δρόμους της αρχαίας Αθήνας, με πλάτος έξι μέτρα. Σήμερα μπορεί να μην είναι πια τόσο μεγάλος, παραμένει όμως εξαιρετικά σημαντικός. Ο δρόμος της οδού Τριπόδων στη Πλάκα, θεωρείται ο αρχαιότερος δρόμος της Αθήνας γιατί ένα μεγάλο τμήμα του συμπίπτει ακριβώς με τον αρχαίο. Είναι μάλιστα γραμμένος στα βιβλίο με τα Ελληνικά ρεκόρ Γκίνες ως ο μακροβιότερος δρόμος της Αθήνας που έχει διατηρήσει την ίδια ονομασία για 25 σχεδόν αιώνες. Κάποτε ήταν ο δρόμος του Θεάτρου…

Τα τραγούδια του πρέπει να ήταν τα πρώτα ακούσματα που έβαλαν οι γονείς μου σε μένα και τον αδερφό μου με το που ξεπεράσαμε το στάδιο των μωρουδιακών μελωδιών και νανουρισμάτων. Όλα του τα τραγούδια τα θυμάμαι συνυφασμένα με αναμνήσεις της παιδικής μου ηλικίας. Οι δίσκοι του έπαιζαν πάντα στο πικ απ των γονιών μου και οι γραμμένες κασέτες με τα τραγούδια του ήταν πάντα στο αυτοκίνητο ετοιμοπόλεμες για τις οικογενειακές μας εκδρομές. Από την Penny Lane* Την πρώτη φορά…

Ξεύρω τι σκέφτεσαι. Πως είναι αβίωτος τούτος ο ερημότοπος. Πως τον εκατοικούνε μοναχά αγρίμια κι εφιάλτες. Δω που τα λέμε, δεν έχεις κι άδικο πολύ -με δυσκολία μεγάλη φυτρώνει κάνα δέντρο, πολλώ δε μάλλον άνθρωπος. Μα να το θυμάσαι πως ακόμη και το μέρος το πιο τραχύ κι αγέλαστο, υπάρχει μια λέξη πούρχεται και το ευφραίνει. Που κάμνει την άκληρη έρημο να μοιάζει με μάνα πολύστοργη. Που κάμνει τ’άνυδρα φαράγγια να μοιάζουν μ’αγκαλιές μυροδροσάτες. Που κάμνει τ’ αχρείαστο να μοιάζει…