Βράδυ Τρίτης, μηνός Νοεμβρίου 2017. Σχεδόν μεσάνυχτα. Η Πλάκα αρχίζει σιγά σιγά να πηγαίνει για ύπνο. Ο κόσμος αραιώνει και τα σπίτια, τα καταστήματα, τα σοκάκια φωτίζονται από τους δημοτικούς λαμπτήρες. του Δημήτρη Αθηνάκη Οι χιλιάδες τουρίστες της ημέρας έχουν δώσει τη θέση τους σε ένα σκηνικό που θυμίζει εγκατάλειψη. Είναι; Οχι – είναι απελπισία και παράδοση στην ανομία, στην ασχήμια, στα «έτσι μου αρέσει» και «το κάνω γιατί μπορώ». Μα η Πλάκα; Τα Αναφιώτικα; Οι πρόποδες του Ιερού Βράχου;…

Το νερό υπήρξε ιστορικά μια καθοριστική παράμετρος για τη χωροθέτηση οικισμών στην Αττική. Η ευνοϊκή μορφολογία του εδάφους και σημαντικές φυσικές πηγές συνέβαλαν στο σχηματισμό ενός μεγάλου αριθμού ρεμάτων, από τα οποία σήμερα δεν μπορούν να εντοπιστούν περισσότερα από το 10% (περίπου 70 από τα 700). Το εύφορο έδαφος κοντά στα ρέματα προσέλκυσε ανθρώπινους οικισμούς από την αρχαιότητα. Κατά την αρχαιότητα τα ρέματα και τα ποτάμια εθεωρούντο ιεροί χώροι και πολλά ιερά έχουν βρεθεί κατά μήκος των διαδρομών τους. Ήταν…

Την Κυριακή 19 Νοεμβρίου η γειτονιά της Κυψέλης γίνεται το επίκεντρο της βιώσιμης μόδας. Το Fashion Revolution Greece και τo SoFE μάς προσκαλούν στο “Global Fashion Disruptors”, το μεγαλύτερο event για τη Βιώσιμη Μόδα, που έχει στηθεί ποτέ στην πόλη! Η πρώτη ημέρα, η οποία και θα λάβει εξ’ολοκλήρου χώρα στη Δημοτική Αγορά Κυψέλης #ΔΑΚ, περιλαμβάνει ομιλίες, δημιουργικά και τεχνικά εργαστήρια για σχεδιαστές, pop-up αγορά σχεδιαστών βιώσιμης μόδας, Kids’ Corner με παιχνίδια για τους μικρούς ηθικούς καταναλωτές του αύριο, ανταλλακτικό παζάρι και σημείο ανακύκλωσης, έκθεση…

Ένα απέραντο δίκτυο από στοές, σήραγγες, καταφύγια, και το ρέμα του Ιλισού δημιουργούν έναν ολόκληρο κόσμο στο υπέδαφος του κέντρου της Αθήνας που συνδεόταν πάντα με ιστορίες, μύθους και αστικούς θρύλους του M. HULOT  Ξεκινώντας από την δεύτερη πόλη που δημιουργείται σταδιακά κάτω από την Αθήνα με την επέκταση του δικτύου του μετρό, και ακούγοντας κατά καιρούς τους μύθους και τους αστικούς θρύλους για όσα πιθανολογείται ότι συμβαίνουν βαθιά στη γη, στο υπέδαφος, άρχισα να αναζητώ τη «βίβλο» της «μυστικής…

«Το κτίριο πρέπει να μείνει οργανικά στον Δήμο Αθηναίων, διότι αλλιώς θα εκφυλιστεί» λένε στελέχη του δήμου στην «Κ». Η περί ης ο λόγος οικία της οδού Θεοτοκοπούλου 34, στα Πατήσια, έλαβε βεβαίωση αποπεράτωσης εργασιών στις αρχές του 2016 από την οικεία επιτροπή του Δήμου Αθηναίων, αν και ο εργολάβος που είχε αναλάβει την αποπεράτωση της αποκατάστασης, σύμφωνα με όσους γνωρίζουν, χρησιμοποίησε πάμφθηνα υλικά και πήρε «πρωτοβουλίες» που άφησαν πίσω τους –μικρές μεν αλλά ορατές– παραφωνίες για την ιστορία του…

Μ​​ε συνεχή ζιγκ-ζαγκ από τη γωνία Βουλής και Κολοκοτρώνη, στην καρδιά της Αθήνας, ώς κάτω από την Αθηνάς προς το Μοναστηράκι, επιχειρούσα να δω τα λιγότερο προφανή. Γιατί μέσα στα αιμοφόρα αγγεία της Αθήνας όπως είναι όλα τα στενά γύρω από την Πραξιτέλους, την Αιόλου και την Αθηνάς, υπάρχουν χιλιοφωτογραφημένα και αγαπημένα κτίρια, αλλά στη σκιά τους διασώζονται δεκάδες άλλα. του Νίκου Βατόπουλου Είναι εντυπωσιακό πως παρά την εκτεταμένη ανοικοδόμηση των μεταπολεμικών δεκαετιών, που αντικατέστησε τα μικρής κλίμακας κτίρια, τα…

Aπό τη μια γενιά στην επόμενη κι όλα αλλιώς γενήκανε. Σ’ένα διαμέρισμα θυμάμαι εγώ πάντα τη ζωή μου. Με τους γειτόνους ένα κοφτό “γεια” στο ασανσέρ, με τους τριγύρω μήτε κουβέντα. Κι όμως στην ίδια πόλη, εδώ στην Αθήνα, κάποιες δεκαετίες πίσω, τα πράματα ήσαν πολύ διαφορετικά. Το βλέπεις στις ασπρόμαυρες ταινίες, τ’ακούς στις περιγραφές των παλαιοτέρων, το υποψιάζεσαι σαν σεργιανάς στο ιστορικό της κέντρο. Αναδημοσίευση από : http://pigkouinos.blogspot.gr Αυτή την αίσθηση μιας πόλης αλλιώτικης, εγώ την έχω μάθει από τα…

Ε​​ίχα κάνει έναν κύκλο από την Πατησίων προς την πλατεία Αττικής και είχα δει θαυμάσια κτίρια, από διάφορες περιόδους του 20ού αιώνα, αλλά ένα μικρό σπιτάκι, ταπεινό όσο δεν παίρνει, σε ένα δρόμο εντελώς άσημο και χωρίς να έχει κανένα ενδιαφέρον ή ομορφιά, μου τράβηξε το ενδιαφέρον. του Νίκου Βατόπουλου Μπορώ να πω ότι με συγκίνησε, καθώς μέσα στην ερημιά του και την πλήρη εγκατάλειψή του, για να μη μιλήσει κανείς για το προδιαγεγραμμένο τέλος του, το μικρό αυτό σπίτι…