Περιήγηση: ΣΙΝΕΜΑ

Πάμε σινεμά

Γαλλική κυριαρχία και αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες (4 στις 7 νέες ταινίες), αλλά μία αμερικανική κλέβει τελικά την παράσταση του Γιάννη Ζουμπουλάκη* Η τελευταία σημαία» («Last flag flying», ΗΠΑ, 2017) «Ημασταν όλοι κάπως κάποτε. Σήμερα είμαστε κάτι άλλο…». Οι φράσεις βγαίνουν αν όχι με παράπονο, σίγουρα με μια αίσθηση μελαγχολίας βαθιά μέσα από την καρδιά του πρώην πεζοναύτη Σαμ Νίλον (Μπράιαν Κράνστον), ενός από τους τρεις βασικούς ήρωες της ταινίας «Η τελευταία σημαία» («Last flag flying», ΗΠΑ, 2017) του Ρίτσαρντ Λινκλέιτερ.…

Δύο πολιτικού περιεχομένου δημιουργίες που εστιάζουν στη σκοτεινή πλευρά της Αμερικής περασμένων εποχών ξεχωρίζουν σε ακόμη μία εβδομάδα «πνιγμένη» από πολλές ταινίες του Γιάννη Ζουμπουλάκη* «Βηρυτός» (ΗΠΑ, 2018)  Διαπραγματεύσεις για ανταλλαγές ομήρων, μπλόφες, προδοσίες, άδικοι θάνατοι, ο σκοτεινός ρόλος της CIA και στο φόντο τα συντρίμμια μιας πρώην πανέμορφης πόλης, της Βηρυτού, βρίσκονται στην καρδιά της εντυπωσιακά γυρισμένης αλλά σεναριακά δαιδαλώδους ταινίας «Βηρυτός» (ΗΠΑ, 2018) του Μπραντ Αντερσον. Η εφιαλτική εικόνα της ρημαγμένης και βαμμένης με αθώο αίμα Βηρυτού του 1982 έχει…

Η σουηδική ιστορική-κοινωνική ταινία «Η καταγωγή των Σάμι» και το γαλλικό θρίλερ «Revenge», ταινίες σκηνοθετημένες από γυναίκες και με γυναίκες σε πρώτο πλάνο, ξεχωρίζουν από αύριο στις αίθουσες του Γιάννη Ζουμπουλάκη* «Η καταγωγή των Σάμι» («Samiblod», Noρβηγία / Δανία / Σουηδία, 2016) Χωρίς αμφιβολία, η υποψήφια εφέτος για το βραβείο LUX του Ευρωπαϊκού Κοινοβουλίου ταινία «Η καταγωγή των Σάμι» («Samiblod», Noρβηγία / Δανία / Σουηδία, 2016) είναι μακράν το πιο ενδιαφέρον κινηματογραφικό εγχείρημα της εβδομάδας. Μέσα από την ιστορία ενός κοριτσιού από…

Δύο γυναίκες, η μία Γαλλίδα, η άλλη Ιταλίδα, διαφορετικές μεταξύ τους αλλά με κοινό χαρακτηριστικό το πείσμα, είναι τα γήινα πρόσωπα που ξεχωρίζουν, την ώρα που οι «πρωτοκλασάτοι» αμερικανοί Avengers λένε και κάνουν τα ίδια, και τα ίδια, και τα ίδια… του Γιάννη Ζουμπουλάκη* «Οδύνη» («La douleur», Γαλλία, 2017) Μόνη, με βλέμμα ανήσυχο και ένα τσιγάρο διαρκώς σφηνωμένο στο στόμα, μια γυναίκα σέρνεται μέσα στις σκέψεις της που την οδηγούν σε αδιέξοδο. Η ματιά της άγρυπνη, σου δίνει την αίσθηση…

Δύο δυναμικά γυναικεία πορτρέτα από την Ιζαμπέλ Ιπέρ και τη Σαρλότ Γκενσμπούρ και μια πολύ επίκαιρη λιβανέζικη ταινία, που μάλιστα προτάθηκε για Οσκαρ, ξεχωρίζουν αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες του Γιάννη Ζουμπουλάκη* Κυρία Χάιντ» («Madame Hyde», Γαλλία, 2017) Είναι γνωστή η απαράμιλλη ικανότητα της γαλλίδας ηθοποιού Ιζαμπέλ Ιπέρ να «μεταμορφώνεται» αλλά συγχρόνως να παραμένει η ίδια. Ενα αδιαμφισβήτητο χάρισμα που για μια ακόμη φορά τη βοηθάει να διαπρέψει στην «Κυρία Χάιντ» («Madame Hyde», Γαλλία, 2017), αυτή την παράξενη, «θηλυκή» παραλλαγή του…

Η τελευταία ταινία του Ματιέ Αμαλρίκ, ένας φόρος τιμής στη γαλλίδα τραγουδίστρια Μονίκ Αντρέ Σερφ (1930 – 1997), είναι η μόνη ταινία από τις αρκετές καινούργιες που μπορεί να προσελκύσει το ενδιαφέρον του Γιάννη Ζουμπουλάκη* «Barbara» (Γαλλία, 2017) Από τις τέσσερις ταινίες που ανοίγουν στις αίθουσες την Κυριακή του Πάσχα, η «Barbara» (Γαλλία, 2017) του Ματιέ Αμαλρίκ είναι σίγουρα η πιο ενδιαφέρουσα, κυρίως για τον τρόπο με τον οποίο ο σκηνοθέτης αποφάσισε να κάνει αυτό το μυστηριώδες biopic για τη θρυλική τραγουδίστρια…

Πληθώρα ταινιών και αυτή την εβδομάδα στις αίθουσες. Λίγες προκαλούν το ενδιαφέρον, οι περισσότερες εστιάζουν στο γυναικείο φύλο με διαφορετικό τρόπο. Οσο για τον μετρ του παραμυθιού και της φαντασίας, ο Στίβεν Σπίλμεργκ με το «Ready Player One» αυτή τη φορά μας τα χάλασε. του Γιάννη Ζουμπουλάκη* «Μια νέα γυναίκα» («Une jeune femme», Γαλλία, 2017) Η ταινία «Μια νέα γυναίκα» («Une jeune femme», Γαλλία, 2017) της Λεονόρ Σεράιγ είναι το χρονικό μιας ξεχωριστής «μεταμόρφωσης» η οποία, ενώ ξεκινά απότομα, μέσα στη νεύρωση…

Λίγο πριν από τις άγιες ημέρες του Πάσχα, η «Μαρία Μαγδαληνή» του Γκαρθ Ντέιβις ξεχωρίζει στις αίθουσες και τιμά την 13η Απόστολο του Ιησού Χριστο του Γιάννη Ζουμπουλάκη* «Μαρία Μαγδαληνή» («Mary Magdalene», Aγγλία/Aυσταλία, 2018) Εστιάζοντας στο πρόσωπο μιας ιστορικά περιθωριοποιημένης γυναίκας που ωστόσο από πολλούς θεωρείται ο 13ος Απόστολος του Ιησού του Ναζωραίου, ο σκηνοθέτης Γκαρθ Ντέιβις και η σεναριογράφος του, Φιλίπα Γκόσλετ, καταρρίπτουν πλήρως τον  γραφικό μύθο της καταπιεσμένης εταίρας και στη δική τους, κινηματογραφική «Μαρία Μαγδαληνή» («Mary Magdalene», Aγγλία/Aυσταλία,…

Το υποψήφιο για Οσκαρ εφέτος ντοκιμαντέρ των Ανιές Βαρντά και Τζ. Ρ. «Πρόσωπα και ιστορίες» αλλά και ακόμη μία γαλλική ταινία σχετική με την ενδοοικογενειακή βία ξεχωρίζουν στις αίθουσες, που από την Πέμπτη 15 Μαρτίου… κυριολεκτικά γυναικοκρατούνται του Γιάννη Ζουμπουλάκη* «Πρόσωπα και ιστορίες» («Visages villages», Γαλλία, 2017 Τι θα κάνουμε;» ρωτά η Ανιές Βαρντά τον φωτογράφο Τζ. Ρ. στην αρχή του ντοκιμαντέρ «Πρόσωπα και ιστορίες» («Visages villages», Γαλλία, 2017). «Απλές εικόνες, πρόσωπα» λέει εκείνος, ένας ωραίος, ευχάριστος τύπος με καπέλο «καβουράκι» και…

Η ταινία «Foxtrot» του Ισραηλινού Σάουελ Μόαζ ξεχωρίζει στις αίθουσες με τον αντιπολεμικό χαρακτήρα της του Γιάννη Ζουμπουλάκη* «Foxtrot» (Ισραήλ, 2017)  Το «Foxtrot» (Ισραήλ, 2017) του Σάμουελ Μάοζ είναι μοιρασμένο σε τρία μέρη και είναι μια ταινία που σχετίζεται με την απώλεια. Ενας άνδρας (Λορ Εσκενάζι) μαθαίνει ότι ο γιος του σκοτώθηκε ενώ υπηρετούσε στα σύνορα και η τραγική είδηση διαμορφώνει το πρώτο μέρος της ταινίας, φέρνοντας τον θεατή σε επαφή με τα πρόσωπα. Συναισθήματα, αντιδράσεις και συμπεριφορές βγαίνουν στο προσκήνιο και…

Η εν μέρει αυτοβιογραφική ταινία «Ladybird» και ο «Σπόρος» του Σεμίχ Καπλάνογλου ξεχωρίζουν στις αίθουσες του Γιάννη Ζουμπουλάκη* «Ladybird» (ΗΠΑ, 2017) Αυτοβιογραφική κατά ένα αρκετά μεγάλο μέρος της, η «Ladybird» (ΗΠΑ, 2017) της ηθοποιού και σκηνοθέτριας Γκέρτα Γκέργουικ (η Φράνσες Χ της ομότιτλης ταινίας του Νόα Μπάουμπαχ) παρακολουθεί τις σχέσεις γύρω από διάφορους ανθρώπους που περιστοιχίζουν την κεντρική της ηρωίδα (Σίρσα Ρόναν, υποψήφια για το Οσκαρ Α’ ρόλου): η κοπέλα είναι ένα ιδιαίτερο, sui generis πλάσμα, με έντονες καλλιτεχνικές ανησυχίες…

Σε μια πλούσια κινηματογραφική εβδομάδα, τον πρώτο λόγο έχειη ταινία «Μαζί ή τίποτα» του τουρκικής καταγωγής γερμανού σκηνοθέτη Φατίχ Ακίν, ο οποίος σχολιάζει το φαινόμενο της άνθησηςτου νεοναζισμού σε όλη την Ευρώπη και φυσικά και στην Ελλάδα του Γιάννη Ζουμπουλάκη* «Μαζί ή τίποτα» («Aus dem Nichts», Γερμανία / Γαλλία, 2017). Η εκδίκηση είναι ένα πιάτο που τρώγεται κρύο, λέει η γνωστή ρήση, όμως το να πάρεις την απόφαση να ξεπεράσεις εαυτόν για να πάρεις το αίμα σου πίσω δεν είναι…

Η ταινία του Γκιγέρμο ντελ Τόρο «Η μορφή του νερού» ξεχωρίζει στις αίθουσες του Γιάννη Ζουμπουλάκη* «Η μορφή του νερού» («The shape of water», ΗΠΑ, 2017)  Αλληγορικό παραμύθι με πολιτική χροιά, η «Μορφή του νερού» («The shape of water», ΗΠΑ, 2017) του Μεξικανού Γκιγέρμο ντελ Τόρο – ταινία υποψήφια για 13 Οσκαρ – μοιάζει με μια ευφάνταστη, «πειραγμένη» εκδοχή της «Πεντάμορφης και του Τέρατος», δοσμένη από έναν σκηνοθέτη που αγαπά τη μαγεία του σινεμά και δεν διστάζει να τη δείξει (είναι ο σκηνοθέτης του «Λαβύρινθου…

Οι ταινίες «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου» του Λούκα Γκουαντανίνο και «Τ’ αστέρια δεν πεθαίνουν στο Λίβερπουλ» με την Ανέτ Μπένινγκ ξεχωρίζουν στις αίθουσες του Γιάννη Ζουμπουλάκη* «Να με φωνάζεις με τ’ όνομά σου» («Call me by your name», Ιταλία /  Γαλλία / Βραζιλία / ΗΠΑ, 2017). «Μου αρέσει έτσι όπως λες τα πράγματα» θα πει κάποια στιγμή ο Ολιβερ (Αρμι Χάμερ) φλερτάροντας τον 17χρονο Ελιο (Τιμοτέ Σαλαμέ), γιο του ακαδημαϊκού (Μάικλ Σούλμπεργκ) που φιλοξενεί τον πρώτο στην…

Αν ένα πράγμα είναι βέβαιο με τον σκηνοθέτη Πολ Τόμας Αντερσον –  δεν ξέρω καν αν θα το χαρακτήριζα χάρισμα – είναι ότι ανά πάσα στιγμή μπορεί να σε κάνει να αισθανθείς άβολα ενώ παρακολουθείς ταινία του. του Γιάννη Ζουμπουλάκη*  «Αόρατη κλωστή» («Phantom thread», ΗΠΑ, 2017) Το έχω νιώσει σε όλες του και είναι αρκετές, από τότε που το «Boogie nights», μια διασκεδαστική όσο και πικρόχολη μελέτη πάνω στον χώρο του αμερικανικού πορνό, γυρισμένη πριν από 20 ακριβώς χρόνια, έκανε τον Αντερσον…