Το αυστηρό, αλλά ταυτόχρονα εμπνευσμένο κτίριο στη δεξιά πλευρά της οδού Πατησίων μοιάζει να ασφυκτιά ανάμεσα σε πολυκατοικίες, τα χαρακτηριστικά σχεδόν πανομοιότυπα «κουτιά» που ξεφύτρωσαν σε όλο το λεκανοπέδιο από τη δεκαετία του 1950 χάρη στο, ελληνικής πατέντας, σύστημα της αντιπαροχής. Της Χαράς Τζαναβάρα* Υψηλοί συντελεστές δόμησης, που αύξαναν το ύψος των κτιρίων και σχεδόν μηδένιζαν τους ακάλυπτους χώρους, ώστε να «παντρέψουν» τις τεράστιες ανάγκες για άμεση και φθηνή στέγαση οικογενειών που εγκατέλειπαν στην επαρχία, αναζητώντας σταθερή δουλιά στην πρωτεύουσα…

Σ​​κέφθηκα τα σπίτια που ζωγράφιζε ο Κώστας Μαλάμος, την ώρα που προσέγγιζα την οδό Ρεμούνδου. Είχα ήδη δει μια γωνία, Αλκιβιάδου και Πιπίνου, βουτηγμένη σε βαθιά, λερωμένη ώχρα σκιασμένη από πυκνό φύλλωμα ακακίας, και ήταν σαν εκείνα τα σπίτια του Μαλάμου, με εκείνη την πένθιμη αθηναϊκότητα. του Νίκου Βατόπουλου Η οδός Ρεμούνδου έχει μοναδικότητα. Θα μπορούσε να είναι ένα αξιοθέατο, καθώς εκεί σε αυτόν τον ήσυχο δρόμο της παλιάς, αστικής Αθήνας, σώζονται στη σειρά έξι διώροφα σπίτια, από το 13…

Πόσες φορές άραγε έχουμε περάσει ανέμελα πάνω από ένα μεταλλικό καπάκι σε κάποιο πεζοδρόμιο στο κέντρο της Αθήνας, αγνοώντας ότι από κάτω του μπορεί να κρύβεται ένας ολόκληρος ξεχασμένος κόσμος; Της Ιωάννας Σωτήρχου* Υπόγειοι θάλαμοι, σκοτεινές στοές, κάθετες σκάλες, μεταλλικές πλάκες σε πεζοδρόμια, ακόμη και (πνιγμένες στη βλάστηση) κρυφές είσοδοι σε λόφους αποτελούν σιωπηλούς μάρτυρες ταραγμένων εποχών, που βρίσκονται κυριολεκτικά κάτω από τα πόδια μας και έχουν να διηγηθούν τη δική τους ιστορία για την περίοδο περί τον Β’ Παγκόσμιο…